دعوا با بچه های کوچه

چهارپایه گذاشتی زیر پایت و داری بازی بچه ها را می بینی. کمی بعد می روی پایین.... بعد سروصدایتان می آید....دعوایت شده است....من نمی آیم پایین تا خودت حل کنی...تو هم نمی آیی بالا از من کمک بخواهی.. شب برای پدرت تعریف می کنی که گفتم با منم بازی کنین بچه ها گفتن تو کوچولویی...گویا عصبانی شدی ....حمید می پرسد خب بعد چی شد؟ می گویی هیچی دعوا شد.... جمید دوباره می پرسد دقیقا بعد از انکه گفتن تو کوچولویی تو چی گفتی؟ انگشتت را می آوری بالا و می گویی خودم بابا خودم دعوا رو شروع کردم... گفتم من کوچولو نیستم.....

قیافه ات اینقدر خنده دار است .... پدرت دارد روش درست گفتگو در این شرایط را به تو می گوید و تو همچنان اخم کرده ای و زیر لب می گویی به من میگن کوجولو

تو کی این همه بزرگ شدی ناز من که غرورت عصبانی ات کند پسر گل گلی من؟!!!

بعد از بگو مگوی مختصرت با بچه های کوچه نمی آیی خانه و می روی یکی یکی به همسایه های ساختمون سر می زنی...زن همسایه طبقه بالا می گوید مودب گفته ای : آمدم به شما سربزنم...کمی مانده ای و به هر سه همسایه سر زده ای و سرانجام برگشته ای بی آنکه ماجرا را برای من تعریف کنی....

از این حرکت خودجوشت تعجب کرده ام.....چقدر تماشای بزرگ شدنت لذت آور است پسر چهارساله ام!

کودک نوشت هاي من...